โลกคือของเราเอง ไม่มีความเกี่ยวข้องกับผู้อื่น….
《คำพูดในวัยร้อยปี》โดยหยางเจียง
ปีนี้ฉันอายุหนึ่งร้อยปีแล้ว ฉันได้เดินมาถึงขอบแห่งชีวิต ฉันไม่สามารถรู้ได้ว่าตัวเองจะเดินไปได้ไกลแค่ไหน ชีวิตไม่สามารถควบคุมได้ แต่ฉันรู้ชัดเจนว่าฉันใกล้จะ “กลับบ้าน” แล้ว
ฉันต้องล้างสิ่งสกปรกที่ติดตัวมาจากร้อยปีนี้ก่อนที่จะกลับบ้าน ฉันไม่มีความรู้สึกว่า “ขึ้นเขาไท่ซานแล้วเล็กน้อยทั่วโลก” แค่ใช้ชีวิตอย่างสงบในโลกเล็กๆ ของตัวเอง
เมื่อคิดถึงตรงนี้ ใจของฉันสงบเหมือนน้ำ ฉันควรต้อนรับแต่ละวันอย่างสงบ เตรียมตัวกลับบ้าน ในโลกที่เต็มไปด้วยความอยากได้อยากมี ชีวิตหนึ่งครั้งนั้นมันช่างทุกข์ยากจริงๆ
ถ้าคุณตั้งใจที่จะเป็นคนซื่อสัตย์ที่ไม่แข่งขันกับใคร คนอื่นก็จะใช้คุณและกลั่นแกล้งคุณ ถ้าคุณมีพรสวรรค์หรือคุณธรรมเพียงเล็กน้อย คนอื่นก็จะอิจฉาและผลักไสคุณ ถ้าคุณยอมถอย คนอื่นก็จะละเมิดและทำร้ายคุณ
ถ้าคุณไม่ต้องการแข่งขันกับใคร คุณต้องไม่ต้องการอะไรจากโลก และยังต้องรักษาพลังเพื่อเตรียมต่อสู้ หากคุณต้องการอยู่ร่วมกับผู้อื่นอย่างสงบ คุณก็ต้องเริ่มต้นด้วยการเจรจา และยังต้องเตรียมพร้อมที่จะสูญเสียตลอดเวลา
วัยรุ่นหลงใหลในความสนุกสนาน วัยหนุ่มสาวหลงรักในความรัก วัยกลางคนพยายามสร้างชื่อเสียงและครอบครัว ในวัยชราเราจะพอใจในการหลอกลวงตัวเอง ชีวิตมนุษย์มีมากมายเพียงใด ทองคำที่สามารถหลอมจากเหล็กแข็ง จะมีมากมายแค่ไหน?
แต่การฝึกฝนในระดับต่างๆ ย่อมให้ผลลัพธ์ที่แตกต่างกัน; การปล่อยตัวตามระดับที่แตกต่างกัน ย่อมสะสมผลเสียในระดับที่แตกต่างกัน ฟ้าจะไม่ให้ความสุขทั้งหมดรวมอยู่ที่คนใดคนหนึ่ง
ได้รับความรักไม่ได้หมายความว่าจะมีเงินทอง; มีเงินทองไม่ได้หมายความว่าจะได้รับความสุข; ได้รับความสุขไม่ได้หมายความว่าจะมีสุขภาพดี; มีสุขภาพดีไม่ได้หมายความว่าทุกอย่างจะเป็นไปตามที่หวัง การรักษาทัศนคติรู้จักพอและมีความสุขคือวิธีที่ดีที่สุดในการปรับปรุงจิตใจและทำให้จิตวิญญาณบริสุทธิ์
ทุกการเพลิดเพลินแห่งความสุขนั้นเป็นของจิตใจ ความสุขประเภทนี้เปลี่ยนการอดทนให้กลายเป็นการเพลิดเพลิน เป็นชัยชนะของจิตวิญญาณเหนือวัตถุ นี่คือปรัชญาชีวิต
คนเราผ่านการฝึกฝนในระดับต่างๆ จะได้รับการอบรมในระดับต่างๆ และผลประโยชน์ในระดับต่างๆ เช่นเดียวกับเครื่องเทศ ยิ่งถูกบดละเอียดมากเท่าไร ก็ยิ่งหอมหวานเข้มข้นมากขึ้นเท่านั้น
เราเคยกระหายคลื่นแห่งโชคชะตา จนท้ายที่สุดพบว่า: ทิวทัศน์ที่งดงามที่สุดในชีวิต คือ ความสงบและมั่นคงภายในใจของเรา… เราเคยหวังให้ผู้อื่นรับรองเรา,
จนท้ายที่สุดรู้ว่า: โลกคือของเราเอง ไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับผู้อื่น