ฟ้าสร้างฉันในขณะที่ฉันก็สร้างมัน
1
ไม่ใช่ว่าสิ่งทุกอย่างมีอยู่เพื่อฉัน,
และไม่ใช่ว่าฉันมีอยู่เพื่อสิ่งทุกอย่าง,
แต่เป็นเพียงว่ามีตัวตนที่ดูเหมือนจะมี,
มีการมีอยู่ที่ดูเหมือนจะมี,
พวกมันพบกันในความฝัน
2
ไม่มีสิ่งใดเป็นของฉัน,
ฉันก็ไม่เป็นของสิ่งใด,
เพราะสิ่งที่สามารถเป็นเจ้าของและผู้ที่ถูกเป็นเจ้าของ,
คือดอกไม้เปล่าที่มองเห็นเงาเปล่า
3
เมฆบนท้องฟ้าฉันเห็นแล้ว,
ฟ้าร้องในสายฝนฉันได้ยินแล้ว,
ทุกอย่างไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อใครคนหนึ่ง,
แต่มันรักกันและกันเพื่อสร้างความฝันหนึ่ง
4
ฉันไม่ได้เกิดก่อนฟ้า,
และไม่ได้เกิดหลังฟ้า,
ฟ้าสร้างฉันในขณะที่ฉันก็สร้างมัน
5
รูปลักษณ์แท้จริงคือไม่มีรูปลักษณ์และไม่มีตา,
และ “ความว่าง” นั้นก็เป็นความว่างในความฝันหนึ่ง,
ไม่มีอะไรที่แท้จริง,
because nothing can exist outside of a dream.
6
ชีวิตและความตายไม่ใช่เหรียญหมุนเหรียญเดียว,
แต่เป็นเพราะไม่มีเหรียญที่มีตัวตน.
ชีวิตและความตายไม่ใช่การใช้จ่ายหรือการหมุนเวียน,
แต่ทั้งชีวิตและความตายคือความฝันที่ถูกเข้าใจผิดอย่างลึกซึ้ง.
7
ฉันพูดว่าไม่มีความตาย,
ไม่ได้หมายถึงว่าความตายไม่มีอยู่,
แต่หมายถึงว่า “ฉัน” ไม่มีอยู่.
8
ความจริงของธรรมชาติทั้งหมด
ไม่ใช่ว่าสิ่งนี้มีอยู่แล้วสิ่งนั้นไม่มี, สิ่งนี้ไม่มีแล้วสิ่งนั้นมี,
แต่คือสิ่งนี้มีอยู่จึงทำให้สิ่งนั้นมีอยู่, สิ่งนี้ไม่มีจึงทำให้สิ่งนั้นไม่มี,
และไม่ใช่ว่าสิ่งนี้หายไปแล้วอีกสิ่งเพิ่มขึ้น, แต่มิได้เพิ่มหรือหายไป.
9
สังเกตท้องฟ้ามีทั้งดำและขาว,
สังเกตโพธิ์ไร้แสงสว่างหรือมืดมน;
สังเกตทุกสรรพสิ่งมีทั้งเงาและแสงสว่าง,
สังเกตธรรมชาติไม่ใช่เงาหรือแสง.
10
ในโลกนี้ไม่มีพระพุทธเจ้า,
เพราะพระพุทธเจ้าไม่ได้เป็นพระพุทธเจ้าเอง;
ชีวิตไม่ใช่ละคร,
เพราะหนึ่งก็คือหนึ่ง สองก็คือสอง.
11
การเดินทางไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์ไม่ได้หมายถึงการไปไหน,
แต่คือการหายไปของผู้เดินทางไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์.
เดินเท้าเปล่าไปอินเดียหรือกราบไหว้ถึงอู่ไท่,
นั่นไม่ใช่การเดินทางไปยังสถานศักดิ์สิทธิ์ แต่นั่นคือการบูชาเทพเจ้า.
12
ความรู้สึกดีงามคือปัญญาที่ถูกต้อง; ปัญญาที่ถูกต้องคือมุมมองที่ถูกต้อง;
มุมมองที่ถูกต้องก็คือมุมมองศักดิ์สิทธิ์ มุมมองศักดิ์สิทธิ์ก็คือมุมมองพระพุทธเจ้า.
ผู้ที่ไม่เห็นในแบบที่พระพุทธเจ้ามองเห็น ล้วนแต่เห็นผิด.
ผู้ที่เห็นผิด มิได้รู้จักปัญญาที่ถูกต้อง และมิได้รู้จักความรู้สึกดีงาม.
13
ทุกอย่างคือต้นไม้แห่งจักรวาล,
คนคือกิ่งก้านหนึ่งของกุหลาบ,
มอบให้กับตัวเอง.
14
รู้จักว่าไม่มี “ฉัน”,
ก็ไม่มี “ของฉัน (ซึ่งถือครอง)”,
เสรีภาพของมนุษย์ย่อมถึงจุดสูงสุด.
15
เทวดาตายสามารถโจมตีผู้แข็งแกร่งที่สุดได้,
แต่กลับโจมตีคนไร้ตัวตนไม่ได้,
ผู้รู้จักว่าตนเองไร้ตัวตน,
ย่อมปลอดภัยถึงระดับสูงสุด.
16
ไม่ใช่ว่าเทวดาตายจับตัวฉันทิ้งไม่ได้;
แต่ว่าสวรรค์ไม่ได้สร้างคนที่จะส่งให้เสียชีวิตเลย.
อะไรเรียกว่าหยุดวงจรชีวิต? รู้จักชีวิต?
รู้จักเรื่องนี้ก็เพียงพอแล้ว.
17 ในจักรวาล, กฎธรรมชาติดูเหมือนจะมีอยู่ กฎธรรมชาติก็หาได้, นี่แหละคือตัว “มหัศจรรย์”. หากสามารถเห็นมหัศจรรย์เช่นนี้, ก็จะเห็นพระสูตรแห่งมหัศจรรย์แห่งดอกบัวแล้ว.
18 ไม่มีผู้ใดได้รับโทษจากความตาย, ดังนั้น ฉันว่านรกว่างเปล่า; พระราชานรกไม่เคยจัดการกับเรื่องของผู้เสียชีวิต, เพียงแต่จัดการกับคนที่ยังมีชีวิตอยู่.
19 ใช้ชีวิตโดยปราศจากการเกิด, นี่แหละคือลักษณะของชีวิตแท้จริง. < ถ้ามีแต่กลัวความตาย, ชีวิตก็จะมิได้เบิกบานจริงๆ.
20 หมื่นปีในการปฏิบัติ เพื่อวันหนึ่งที่จะเข้าใจ, ไม่ใช่ว่าเธอต้องปฏิบัติ แต่อยากให้เธอปฏิบัติ; ชีวิตเต็มไปด้วยความกลัว ความทุกข์มากมาย จะไม่นำไปสู่การปฏิบัติ? หากมิใช่เฉื่อยชา หรือหลีกหนี เธอก็จำต้องตกลงในการปฏิบัติ.
21 ในระหว่างการปฏิบัติ, รู้จักช่วงเวลาที่โง่เขลา และเมื่อคุณเข้าใจแจ่มแจ้ง, ดอกอุบลบานออกมา! < เมื่อคุณรู้ว่าตนเองโง่เขลา โง่อยู่ภายในกลับเต็มไปด้วยปัญญาและหวานชื่น.
22 เพื่อพิสูจน์ว่าตนเองมิได้โง่เขลา, เรากลับทำเรื่องโง่มากมาย. < เมื่อวันหนึ่งคุณรู้ว่าตนเองโง่เขลา, เรื่องราวที่ผ่านมา ปัจจุบัน และอนาคตก็จบลง.
23 พวกเราทุกคนต่างเป็นคนตามใบหน้าเปิดตาม; ความจริงตั้งอยู่ตรงหน้าเรา แต่เรากลับค้นหาในทั่วสารทิศ; < เมื่อเหนื่อยหน่าย ค้นหาเพียงพอ ค้นพบเบื่อหน่าย, เมื่อหยุดพัก พบว่า สิ่งที่ค้นหานั้นกำลังตั้งอยู่ใต้เรา.
24 ตัวเองคือคนหลอกลวง; มันวุ่นวายในกลัวที่จะเปิดเผย; < นี่คือเหตุผลว่าทำไมมันจึงใช้กลยุทธ์เสมอ เป็นเหตุผลว่าทำไมคุณถึงรู้สึกกระวนกระวายใจ และยุ่งเหยิงเสมอ.
25 คนที่ควบคุมไม่ได้กลับอยากควบคุม; เริ่มต้นด้วยความวิตกกังวล;< < ไม่ใช่ว่าเป็นเรื่องจริง ที่ปลอมแปลงให้ดูเหมือนจริง; กลัวที่จะเริ่มต้น.< < นี่แหละ คือ สิ่งที่เรา< ทำอย่างซ่อนเร้น หรือใช้กำลังจากผู้อื่นในการกระทำต่างๆ ของเรา.
26 จักรวาล คือ ขอบเขตรู้จักของคุณ;< < นอกจากการรับรู้ ไม่มีจักรวาลสำหรับคุณ; < ไม่มีจักรวาลใดๆ ที่แยกจากคุณเลย;< < หากปราศจากคุณ จักรวาลจะมิได้เป็นดอกไม้สำหรับคุณอีกต่อไป.
27 การรับรู้เกี่ยวกับจักรวาลนั้นไม่จำเป็น;< < แต่เนื่องจากหลงใหล คุณเริ่มต้นเส้นทางแห่งการรับรู้นี้;< การรับรู้ใดๆ ก็เหมือนกับแมลงวันคลานวนเวียนบนเปลือกไข่;< < คุณกลับคืนสู่อดีตรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางกลับสู่อดีตรรวมทั้งออกเดินทางคืนสู่พื้นฐาน.</ P >
28< ในที่สุด คุณจะรับรู้ว่า ทุกคนต่างเป็นส่วนแบ่งส่วนบุคคลของคุณ; พวกเขาปรากฏตัวขึ้นในโลกของคุณเพื่อเหตุผลเดียว คือ: รับรู้ตัวคุณ.
29< หากคุณมีร่างใหญ่โต มันว่านั่นแตกต่างจากจักรวาล; หากคุณมีหลายส่วนแบ่ง มันว่านั่นแตกต่างจากผู้คนรอบข้าง.
30< สิ่งนั้นซึ่งมิได้ดำรงอยู่นั้น มีชื่อมากมาย;< สิ่งนั้นซึ่งดำรงอยู่อย่างแท้จริง มีชื่อเสียง.
31< สิ่งง่ายที่สุด คือประโยชน์มากที่สุด;< / สิ่งฟรีที่สุด มีค่าเหลือเกิน;< / เมื่อเราหวนคืนพบว่า ความรู้สึกขอบคุณ เหมือ ดอกผักบุ้งเบิกบานสดใส!
32< ผู้คนชอบชมเชยเรื่องซับซ้อน;< / ดูหมิ่นเรื่องง่าย ๆ ;< ดังนั้น ของขวัญอันท่วมท้นที่สุด จากพระเจ้าจึงผ่านเข้ามาในหลายครั้ง!
33< ภาษา คือ แปรงสีภาพ;< / บางคนใช้มันในการวาดภาพ บางคนใช้มันในการชี้เดือน;< คนตกลงในภาพยนต์ จะไม่สามารถเห็นเดือน.
34< ภาษาแห่งความจริง คือ เมล็ดพันธุ์;< / ประสบการณ์ของคุณ คือ ดิน แสงแดด และน้ำ;< หากปราศจากดิน แสงแดด และน้ำ เมล็ดพันธุ์แห่งความจริง จะไม่นำมาเบิกบาน.
35< คน ที่เฝ้ามองยอดเขาจูมาเล็งมาตลอดเวลา จะไม่สามารถเห็นพื้นโลกใต้เท้า;< พื้นโลกใต้เท้านั้น เป็นสถานที่เติบโตทุกวัน ของคุณ.< / สิ่งสำคัญที่สุด อยู่ ณ จุดธรรมชาติทั่วไป ซึ่งผู้ไร้วิจารณา มิสามารถพบเห็น.
36< ภาษาแห่งความจริง สำหรับผู้ที่ยังเข้าใจ ยังพูดยังไง เขาก็ยังเข้าใจ; สำหรับผู้เข้าใจ เขาจะพูดยังไง เขาก็เข้าใจแล้ว;<< ดังนั้น คำพูดแห่งความจริง จึงเหมือนสะพาน ที่ช่วยเหลือเฉพาะผู้ที่จะผ่านสะพานเท่านั้น.
37<< การกล่าวถึง “ตัว” ที่เรียกว่าเกิดขึ้น เป็นเพราะเหตุการณ์เกิดขึ้นเมื่อคิดว่า “ตัว” เป็น “ตัว”;<< ซึ่งมันเกิดขึ้นทันที และก็หลอกหลอน<< เมื่อได้รับทราบข้อเท็จจริงนี้ พระสัมมาโพธิเจ้า ได้ถือกำเนิด!